Είναι αξιολύπητοι... τραγικοί. Και ακόμα περισσότερο όταν προσπαθούν να με πείσουν ότι ο αξιολύπητος είμαι εγώ.
Τους έχω βαρεθεί. Αυτούς και τις ατάκες τους... «πρέπει να κάνουμε θυσίες», «ας βάλουμε μια πινελιά», «ας βάλουμε εδώ μια άνω τελεία», «χαράζουν κόκκινη γραμμή», «αγορές», «τρόικα», «νομοσχέδιο», «χαράτσι», «στάση πληρωμών», «ναι», «όχι», «ίσως», «2011-2012-2013-2014».
Ο ένας ευτραφής δεξιά, ο άλλος ευτραφής αριστερά και στη μέση ο αδύνατος άβουλος ποδηλάτης. Σαν αλατιέρα. Μια αξιολύπητη αλατιέρα που προσπαθεί να χρεώσει τα λάθη σε όλους, εκτός από την ίδια.
Λίγο πολύ είναι γνωστό ότι τα χρώματα παίζουν βασικό ρόλο στην ψυχολογική κατάσταση των ανθρώπων και στην έκφραση των συναισθημάτων μας· θετικών και αρνητικών. Αυτό γίνεται συνήθως αυτόματα εκτός κι αν το επιδιώκουμε καμιά φορά.
Αν και υπάρχει μια γενική αντιστοιχία μεταξύ των χρωμάτων (π.χ. βασικών) και των συναισθημάτων, αυτό που με ενδιαφέρει είναι το πώς δρα ένα χρώμα σε κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά!!! Καθένας μας είναι διαφορετικός και οι γενικεύσεις δεν μας καλύπτουν όλους.
Και τα καλά μας και τα κακά μας λοιπόν.
Αρχίζω με την πάρτη μου.
Μου αρέσει το μπλε ελεκτρίκ και είναι το χρώμα που εμπιστεύομαι. Αγαπώ το πορτοκαλί.
Το πράσινο μόνο στη φύση, ενώ αλλού με εκνευρίζει.
Οι άνθρωποι σιωπούν για διάφορους λόγους. Άλλοι γιατί δεν έχουν τι να πουν. Μερικοί δεν ξέρουν τον τρόπο. Άλλοι γιατί φοβούνται μήπως εκτεθούν ή εκθέσουν. Άλλοι αναζητώντας την εσωτερική γαλήνη που η σιωπή εκλύει. Άλλοι πάλι, κρίνουν ότι δεν είναι απαραίτητο να μιλήσουν.
"Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει: - "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στονΠαράδεισο;" Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει: - "Δεν είμαι σίγουρη."
-"Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "Θα κάνουμε το εξής: Θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις." Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα. Πριν όμως να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.
Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.
Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει: - "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."
Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.
Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα. Ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και ρωτάτον Διάβολο:
- "Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν.
Και ο Διάβολος της απαντά: Ναι, αλλά τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία.Σήμερα όμως... μας έχεις πλέον ψηφίσει!!!"
Προστασία του Πολίτη Προστασία του Περιβάλλοντος Προστασία της Ιδιωτικότητας Προστασία Αντισεισμική Προστασία της Πανίδας Προστασία της Χλωρίδας Προστασία της Παιδείας Προστασία της Υγείας Προστασία της Οικονομίας Προστασία της Αξιοπρέπειας Προστασία της Νοημοσύνης
Αααααα!!! κι αφού έχουμε όλα τα παραπάνω ... Προστασία Μαρτύρων....
Όποιος μπορεί, ας προστατευτεί τουλάχιστον από τον ήλιο.....
Οι πιο πολλοί έχουμε επιστρέψει στις δουλειές μας. Αρκετοί εδώ και κάμποσο καιρό. Μερικοί έχουν μεν γυρίσει, αλλά για την ώρα σε χαλαρούς ρυθμούς. Τα σχολεία ανοίγουν αυτή τη βδομάδα. Οι σχολές όπου να 'ναι. Τι είναι αυτό που θα μας βγάλει τελείως από την καλοκαιρινή αύρα που ακόμη κρατάει; Η πτώση της θερμοκρασίας. Κι αυτό είναι κάτι που δε μπορείς να το αποφύγεις. Όπως και τον εργασιακό φόρτο, που ανεβάζει στροφές. Ούτε αυτό μπορείς να το αποφύγεις. Όπως και ότι οι τσέπες μικραίνουν.
Κι όμως μπορούμε να κρατήσουμε την αύρα του καλοκαιριού ακόμη και μέσα στο φθινόπωρο ή το χειμώνα. Θα υπάρξουν πολλοί τυχάρπαστοι τύποι κατά τη περίοδο του χειμώνα που λόγο της ιδιότητάς τους θα προσπαθήσουν να σου φάνε το χρόνο και την ενέργεια. Οι περισσότεροι θα εμφανιστούν στη τηλεόραση. Θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον του κόσμου χωρίς να τον ρωτήσουν, καθώς οι φίλοι τους οι δημοσιογράφοι θα φροντίσουν γιαυτό. Οι τύποι αυτοί θα εξαφανιστούν από την επικαιρότητα το επόμενο καλοκαίρι. Πέρσι ήταν ένας ευτραφής γραμματέας κάποιου υπουργείου, μια κυρία με το πρωτότυπο, πράγματι, όνομα "τριανταπεντάχρονη", ένας επίσης ευτραφής δημοσιογράφος με δεύτερη δουλειά delivery σε videoclub και κάποιοι άλλοι δημοσιογράφοι με προβλήματα αμνησίας. Φέτος ποιος άραγε; Μου φαίνεται ότι ένας υπουργός μαζί με έναν αγιορείτη μεγαλοπαπά που είχαν οικονομικά πάρε-δώσε άρχισαν το χορό.
Ασχολήσου με αυτά ως εκεί που δε σε χαλάει και δε σου τρώει την ενέργεια. Αρκεί να μην κλείσεις το παράθυρο από το οποίο απόλαυσες τις καλοκαιρινές σου διακοπές ή και το καλοκαίρι το ίδιο, γιατί κάποιοι δεν μπόρεσαν να φύγουν για διάφορους λόγους.
Το παράθυρο αυτό είναι μέσα στο μυαλό σου. Όπως όλα είναι μέσα σε αυτό. Από 'δω καταλαβαίνεις ή δεν καταλαβαίνεις τα πάντα με τον τρόπο σου. Στο χέρι σου είναι να κρατήσεις το παράθυρο ανοιχτό. Δεν κινδυνεύεις να αρπάξεις κάνα κρύωμα ούτε να λερωθείς. Μάλιστα όποτε έχεις καλή διάθεση μπορείς να σκαρφαλώνεις και να ρίχνεις και καμιά βουτιά....
Με το βίαιο θάνατο του Νίκου Σεργιανόπουλου, διαπίστωσα ότι το καμπανάκι είχε χτυπήσει πριν έξι μήνες ακριβώς(μα ακριβώς!!!). Ηταν τότε στις αρχές του Δεκεμβρίου του 2007 (νομίζω στις 5/12/2007), όταν είχε συλληφθεί για κατοχή κοκαΐνης. Ακριβώς έξι μήνες (4/6/2008) μετά ήρθε το τέλος.
Είνε σαν τον καρκινοπαθή που πάει στο γιατρό και εκείνος του λέει: -"Δυστυχώς κύριε, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Σας δίνω έξι μήνες ζωής". Τότε ο ασθενής είτε αποδέχεται το γεγονός, είτε (και δεν είναι λίγες οι φορές) αποφασίζει να το δει αλλιώς. Και από εκεί που το είχαν ξεγραμμένο στο εξάμηνο, αυτός ζει δέκα χρόνια και πάει από τροχαίο.
Αυτή η σχέση σύλληψης και θανάτου μου φαίνεται ....καρμική. Ο Ν. Σεργιανόπουλος, δυστυχώς όμως, δεν άκουσε το καρμικό καμπανάκι της προ εξαμήνου σύλληψής του. Διότι το θέμα έχει και μεταφυσικές προεκτάσεις. Θα περάσουν οι μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, δηλαδή Χριστούγεννα και Πάσχα, αλλά όχι το καλοκαίρι.
Θα μου πείς: -"Αποκλείεις το έγκλημα πάθους;"
Δεν αποκλείω τίποτα, καθώς δεν είμαι και ο Σέρλοκ Χόλμς, αλλά είναι και το άλλο. Το αισθητήριο της κοινής γνώμης που είναι αλάνθαστο. Οταν πρωτοακούστηκε η είδηση, η πρώτη φυσική αντίδραση του απλού κόσμου ήταν του τύπου "Αφού είχε μπλέξει".
Οι μόνοι που "έπεσαν από τα σύννεφα" ήταν οι παίχτες των πρωινομεσιμεριανάδικων σκουπιδιών, που λόγω επαγγέλματος, πάσχουν από επιτηδευμένη συννεφοπτωσία (!!!!!!), αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει, Νίκο Σεργιανόπουλε, στο τελευταίο σου σεργιάνι....
Μετά από αποχή ενάμιση μήνα από τη blogo-σφαιρα για διάφορους λόγους, επανέρχομαι... έως ότου ξαναφύγω.
Το post αυτό είναι αφιερωμένο στην πρώτη (κατά τη γνώμη μου δεύτερη) ψηφιακή έκδοση του artbomber, στην οποία έχω την τιμή να είμαι συμμέτοχος. Τον artbomber δεν το γνωρίζω, απλώς ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά του. Οπως και άλλοι 14 άνθρωποι.
Ολόκληρη την ψηφιακή έκδοση με τίτλο "Το ομορφότερο όνειρο που είδα", μπορείτε να την κατεβάσατε σε αρχείο .doc, από εδώ.
Πριν από δύο μέρες επέστρεψα από ένα ταξίδι στην κεντρική Μακεδονία. Με αφορμή το τριήμερο της 25ης Μαρτίου είχα αποφασίσει να ταξιδέψω προς τα βόρεια. Η ιστορία που θα διηγηθώ αποδεικνύει ότι καμιά φορά το ταξίδι είναι εξίσου σημαντικό με τον προορισμό. Θα μου πεις και με το δίκιο σου: - Σιγά ρε "Οδυσσέα", τι σημαντικό μπορεί να προκύψει σε ένα ταξίδι 550 χιλιομέτρων στην Εθνική Οδό που να το θεωρήσεις ιδιαίτερα σημαντικό; Ακου το λοιπόν...
Ταξίδευα μετά της συντρόφου μου το Σάββατο 22 Μαρτίου. Δεν είχε ιδιαίτερη κίνηση. Στο μυαλό μου ήδη έφτιαχνα σχέδια και εικόνες για το πως θα περάσω τις επόμενες μέρες. Ολα κυλούσαν μια χαρά. Οχι για πολύ όμως. Γύρω στο 150στό χιλιόμετρο διαπιστώνω ότι το λαμπάκι θερμοκρασίας είχε ανάψει στο κόκκινο. Καθώς δεν είμαι και ειδικός, εκτός από τα βασικά, άρχισαν να με ζώνουν δυσοίωνες σκέψεις. Πριν φύγω είχα κάνει τους βασικούς ελέγχους. Νερά, λάδια, ξίδια, μπόλικο λεμόνι και γενικώς ότι χρειάζεται, για να κάνεις ένα ασφαλές ταξίδι. Τo service του αυτοκινήτου (ένα Citroen Saxo), είχε γίνει πρόσφατα και ουδέποτε είχε παρουσιαστεί τέτοιο πρόβλημα. Στο επόμενο parking κάνω δεξιά και σταματάω. Ανοίγω το καπώ.
Κοιτώ με αμηχανία αδαή τη μηχανή. Ελέγχω τα σωληνάκια και το ψυγείο για πιθανή διαρροή. Ολα φαίνονται εντάξει. Μετά από λίγη ώρα αποφασίζω προσεκτικά με τη βοήθεια ενός πανιού, για να αποφύγω πιθανό έγκαυμα, να ανοίξω το δοχείο του νερού. Υγρό πυρ ξεθυμαίνει από το δοχείο και το ξανακλείνω απότομα, ευτυχώς χωρίς επιπτώσεις στο δέρμα.
Το σκηνικό είχε πλέον αλλάξει. Το ταξίδι ακυρωνόταν αυτόματα. Ολα τα σχέδια διαγράφονταν. Και 'γω με ένα χαλασμένο αυτοκίνητο μέσα στην Εθνική. Και για το ταξίδι το είχα αποφασίσει. Αλλά το αυτοκίνητο ήταν ένα θέμα. Οδική βοήθεια. Μεταφορά μέχρι τον επόμενο σταθμό. Και αν η βλάβη ήταν σοβαρή τρέχα-γύρευε πως θα επέστρεφα στην Αθήνα. Και εκείνη τη στιγμή, σαν από μηχανής θεός, εμφανίστηκε ένας αξιοσημείωτος άνθρωπος...
Ενα φορτηγό ψυγείο σταματάει στο parking λίγα μέτρα πίσω από μένα. Ο οδηγός του είμαι σίγουρος, ότι με παρατηρεί, ενώ εγώ προσπαθώ να βρω λύση στο πρόβλημα που έχει προκύψει. Καθώς δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο, αποφασίζω να του μιλήσω. Σχεδόν ταυτόχρονα ο οδηγός κατεβαίνει από το φορτηγό και έρχεται προς το μέρος μου.
Του εξηγώ πως έχουν τα πράγματα και τότε ο Δημήτρης αναλαμβάνει δράση. Μου εξηγεί ότι μπορεί να έχω κάψει φλάντζα, οπότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και χρειάζομαι οδική βοήθεια. Αλλά υπάρχει και η περίπτωση να χάλασε ο θερμοστάτης, όπου τα πράγματα είναι λιγότερο σοβαρά. Ο Δημήτρης αρχίζει να εργάζεται πάνω από το αυτοκίνητο σαν να ήταν δικό του. Ο Δημήτρης εργάζεται πάνω από το αυτοκίνητο σαν να είναι το πρόβλημα δικό του. Βάζει τα χέρια του μέσα στη μουτζούρα. Δουλεύει περίπου μισή ώρα ίσως και παραπάνω, πάνω από το αυτοκίνητο και εγώ εκτελώ χρέη βοηθού. Το πρόβλημα τελικά ήταν ο θερμοστάτης. Είχε κολλήσει. Τον αφαίρεσε. Στεγανοποίησε με φλαντζόκολλα την σύνδεση και μου είπε ότι μπορώ να συνεχίσω το ταξίδι, αλλά θα πρέπει να βάλω καινούργιο θερμοστάτη το συντομότερο.
Ενιωσα υπόχρεος. Αφού τον ευχαρίστησα, του πρότεινα αν θα ήθελε να τον αποζημιώσω με κάποιο ποσό. Δεν το δέχτηκε. Ισως και να προσβλήθηκε. -''Προχώρησε μπροστά μου είπε μέχρι τα Goody's (πριν από τη Λαμία). Εγώ θα είμαι από πίσω, να δούμε αν όλα είναι εντάξει και με κερνάς εκεί έναν καφέ. Ετσι κι έγινε.
Φτάσαμε στα Goody's χωρίς πρόβλημα. Πίνοντας τον καφέ μιλήσαμε για διάφορα πράγματα. Κυρίως -και με αφορμή τη γνωριμία μας- μιλήσαμε για την ανιδιοτελή προσφορά μεταξύ των ανθρώπων, ειδικά όταν αυτοί είναι άγνωστοι μεταξύ τους. Για την εμπιστοσύνη που έχει πλέον χαθεί. Για το κοινωνικό πρόσωπο που θα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι. Ο Δημήτρης ζει στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Είναι ένας απλός άνθρωπος. Χωρίς τουπέ και ύφος. Η απλότητά του, η αμεσότητα του λόγου και των πράξεών του είναι αυτά που με κάνουν να τον χαρακτηρίζω αξιοσημείωτο. Του εύχομαι ότι καλύτερο για αυτόν και την οικογένειά του και τα καλύτερα για το μέλλον των δυο του παιδιών.
Για το τέλος της ιστορίας, να πω ότι την Δευτέρα πήγα στη Citroen Βέροιας. Αλλαξα τον θερμοστάτη και όλα είναι Ο.Κ. Θα ήθελα να αναφέρω, ότι ο εκεί αντιπρόσωπος της Citroen, ο κ. Γιανταμίδης Κώστας με εξυπηρέτησε άψογα. Αριστος μηχανικός και με καλή καρδιά.
Τα σπάει το τραγουδάκι «Πάμε Χαβάη» που ερμηνεύει πολύ όμορφα και χαλαρωτικά ομολογουμένως, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Προβλέπω ότι το «Πάμε Χαβάη» θα τα σπάσει ακόμη περισσότερο το καλοκαιράκι όπου ελάχιστοι (ίσως και κανένας), από όσους διαβάζουν αυτό το postθα πάνε στη Χαβάη.
Άλκηστις, αφού δεν σε βλέπω και φέτος να πηγαίνεις Χαβάη, σου δίνω την ευκαιρία να απολαύσεις το originalκομμάτι γιατί το «Πάμε Χαβάη» είναι μια πολύ καλή διασκευή (αλλά διασκευή)· άρα πολύ πιθανό μια ουτοπία.
Ας ρίξουμε μια ματιά λοιπόν και στο πρωτότυπο τραγούδι που εννοιολογικά δεν έχει καμία σχέση με το "Πάμε Χαβάη". Το originalτραγούδι είναι το «It’sapity». Το ερμηνεύει με άψογη μαγκιά η TanyaStephens,μια Τζαμαϊκανή Reggaeτραγουδίστρια , που μπορεί να μην τη χαρακτηρίζει η ομορφιά, αλλά σίγουρα η αυθεντικότητα.
I said if we never get a chance to be together go with Jah, Tanya loves ya, wha me seh?
It's a pity you already have a wife and me done have a man inna mi life rudeboy it's such a pity I say it is such a pity you already have yuh wife And me have a one man inna mi life rudeboy it is a pity, mm mm mm
I woulda like one of these mornings to wake up and find your face on a pillow lying right next to mine I woulda cut out the partying the smoking and the rum and buss a extra wine and make we seal up a son well everytime mi fantasize me see your lips me see your eyes Your trigger finger do something a lef the rudegirl hypnotized For you it's just a thing, just another little fling But for me this is Heaven and the angel them a sing
It's a pity you already have a wife and me done have a man inna mi life rudeboy it's such a pity I say it is such a pity you already have yuh wife And me have a one man inna mi life rudeboy it is a pity, mm mm mm
Fi buck you up inna public and cant even touch It really fuck me up because me check fi you so much The respect weh mi have fi your woman fi your kids believe me rudeboy mi criss, a nuh matey this who knows? maybe one day the world will be evolved enough we'll share you in a civilized manner between the two of us But until then I woulda love see you again, Me know we have fi play it by the stupid rules of sin
I said if we never get a chance to be together go with Jah, Tanya loves ya, wha me seh?
So meet me round the corner, avoid Mitzy and Lorna You know them a two of the biggest informer I'm not starving for sex no, nah bawl out vex no but the way how yuh flex really got my interest yo ayou weh people see a no the you fa me loving And the you weh deh with me go much deeper than skin I dont know exactly what it is you're feeling But I wish this was a permanentthing yo...
It's a pity you already have a wife and me done have a man inna mi life rudeboy it's such a pity I say it is such a pity you already have yuh wife And me have a one man inna mi life rudeboy it is a pity, mm mm mm
Me know seh you belong to she, you know seh me belong to him Me wouldn't want you dis your queen, me woulda never dis mi king But when yuh play pon mi riddim and when me feel your base a swing You lef me inna turmoil, you have me head a spin It really mek me sad fi haffi waste so much water, I think the two o' we can mek a beautiful daughter but it would be selfish to an innocent little youth Fi bring her come and cannot tell her the truth We have fi tell her the truth
Ο δρόμος φαινόταν απόλυτα ευθύς, λες και κάποιος τον είχε χαράξει με μια απόλυτα εξωπραγματική ακρίβεια. Μια απόλυτα ευθεία ατέλειωτη γραμμή. Αν και αυτό έδειχνε πραγματικά εντυπωσιακό, ωστόσο δεν ήταν ό,τι καλύτερο, καθώς η καμπυλότητα της Γης είχε χαθεί ή φαινόταν να είχε χαθεί. Όπως και να ΄χε το πράγμα, αυτό τον άγχωσε υπερβολικά. Το μυαλό του κόλλησε και μετά κόλλησε και το σώμα του.
Δεν μπορούσε να αποφασίσει να κάνει το πρώτο βήμα. Αν τουλάχιστον υπήρχε μία κλίση του δρόμου αριστερά ή δεξιά, μια στροφή -έστω μικρή- ή να καμπύλωνε ο ορίζοντας στο βάθος του οπτικού του πεδίου, θα ξεκινούσε. Αλλά τώρα όχι. Τα πόδια του είχαν πετρώσει πάνω στην άσφαλτο σαν κολλημένα με κάποια πανίσχυρη κόλλα. Έμεινε έτσι να κοιτάζει την ατέλειωτη ευθεία. Στάθηκε έτσι περίπου για τρεις ώρες. Τα πόδια του άρχισαν να κουράζονται.
Αποφάσισε να καθίσει κάτω, μιας και δεν φαινόταν να άλλαζε κάτι σύντομα. Κάθισε οκλαδόν ακριβώς στο κέντρο του δρόμου. Έφερε τα χέρια πάνω από τα πόδια του και έπλεξε τα δάκτυλά του. Οι κινήσεις του είχαν κάτι το τελετουργικό, ολοκληρώνοντας έτσι ένα απόλυτα συμμετρικό γεωμετρικό σχήμα, σε σχέση με το υπόλοιπο τοπίο.
Είχε πάρει την οριστική απόφασή του:
"Αν δεν καμπυλώσει ο δρόμος, δεν πρόκειται να φύγω από εδώ...."
Αν πρόκειται να πιεις πολύ, να 'χεις φάει λιπαρά, για να μη σε χαλάσει. Μετά, έτσι κι αλλιώς θα ξαναφάς γιατί θα σε κόβει το στομάχι. (Υ.Γ.1: που και που χτύπα και κανένα ποτηράκι νερό.........................)
Λίγο πριν αναχωρήσω από την Αθήνα για τα χωριά της Νότιας Πίνδου, θυμήθηκα μια μικρή ιστορία που είχα διαβάσει παλιότερα. Τη μοιράζομαι μαζί σας, μάλλον επειδή μου άρεσε - κι ακόμα μου αρέσει - πολύ.
Ένας δάσκαλος του Ζεν, κυνηγημένος από μια αρκούδα, έπεσε από μια πλαγιά εφτά μέτρων πάνω σε ένα δένδρο που ανέκοψε την πτώση του. Η αρκούδα έσκυψε προσπαθώντας να τον αρπάξει και τα νύχια της πέρασαν ξυστά απ΄ το κεφάλι του. Ο δάσκαλος θα δοκίμαζε να κατεβεί από το δέντρο, αλλά από κάτω του υπήρχε μια τίγρης, της οποίας τα πόδια έφταναν λίγο παρακάτω από τα σανδάλια του. Το επόμενο πράγμα που είδε ήταν ένας κροταλίας να έρπει προς το μέρος του από κάποιο κοντινό κλαδί του δέντρου. Δίπλα υπήρχε ένας θάμνος με αγριοφράουλες. Με ηρεμία, ο σοφός άπλωσε το χέρι του, πήρε μια μεγάλη και την έφαγε λέγοντας: «Μμμ, πεντανόστιμη»!
Άγνωστο γιατί, αυτό που έκανε εξαγρίωσε την αρκούδα, η οποία στην προσπάθειά της να τον χτυπήσει έχασε την ισορροπία της και έπεσε πάνω στην τίγρη. Η μάχη μεταξύ τους τρόμαξε το φίδι και ο δάσκαλος αφού μάζεψε μερικές φράουλες ακόμα, κατέβηκε από το δέντρο και συνέχισε το δρόμο του…………..
Με την πρώτη ματιά ένας/μία ΕΜΟ είναι ένα θέαμα εντυπωσιακό. Ένα όμορφο οπτικό εφέ. Ένα μαγνητικό κάτι. Εδώ κρύβεται κι η αρχή της δημοφιλίας τους. Θα γράψω για το φαινόμενο ΕΜΟ όπως το αντιλαμβάνομαι στην Ελλάδα. Μακάρι να είχαμε την ικανότητα να εμπνευστούμε ένα νεανικό/ιδεολογικό ρεύμα από μόνοι μας, αλλά πλέον αυτά δεν γίνονται· δυστυχώς. Το φαινόμενο ΕΜΟ είναι μια νεανική αμερικανιά που ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον την δεκαετία του ΄80. Είναι παρακλάδι του hardcore punk κι όπως λέει και ο μουσικός παραγωγός Γιώργος Φακίνος, «περιέγραφε έναν punk ήχο με περισσότερο συναίσθημα». (emo-tion). Αυτός είναι ο συνηθέστερος ορισμός που κυκλοφορεί.
Εχουμε λοιπόν, το σπέσιαλ οπτικό εφέ αλλά και το συνοδό ψυχολογικό background. Το συναίσθημα, η μελαγχολία, η κατάθλιψη, το ¨δε με καταλαβαίνει κανείς", το "μαύρο κενό", το "όλα είναι ένα τίποτα", το "αδιαφορώ γι αυτούς που αδιαφορούν για μένα" και άλλα. Όπα ρε μεγάλε, πάτα φρένο. Κάτι μου θυμίζουν οι ατάκες αυτές. Μήπως και απ΄το δικό μου/σου μυαλό δεν πέρασαν κάποτε τέτοιες σκέψεις (κάποιες φλασάρουν ίσως και τώρα στα ξαφνικά). Ξέρεις πολλούς που στην εφηβεία τους να ήταν σε απόλυτη αρμονία με το κοινωνικό status; Που να μην τα έπαιρναν στο κρανίο με αυτά που έπιαναν τα εφηβικά τους ραντάρ. Ίσως ελάχιστους που το πιθανότερο είναι να μελαγχολήσουν αργότερα. Άρα παντού τα πάντα. Δηλαδή το θέμα είναι τι πίνεις; Αν πίνεις EMO ή HEMO; Ή ότι θα το λούσεις το μυαλό σου κάποια στιγμή έτσι κι αλλιώς;
Μια εφηβική μειοψηφία λοιπόν ντύνεται ΕΜΟ style. Kαι τι έγινε; Καλά κάνουν. Δε μας πέφτει λόγος. Θα έλεγα μάλιστα ότι το style είναι άριστα επιτηδευμένο. Αρκετά ελιτίστικο. Ίσως και λίγο αλμυρό στην τιμή του. Μήπως είσαι ο γονιός που πληρώνει το κομμωτήριο και τα eayliner; Πιθανόν. Το μεγαλύτερο ποσοστό ΕΜΟ ανήκουν σε οικογένειες υψηλών εισοδημάτων. Ξέρεις ποιο είναι το "μαύρο σημείο";Να κάνεις κακό στον εαυτό σου.
Αλλά... άλλο το style κι άλλο η φιλοσοφία. Αν η φιλοσοφία του ΕΜΟ αντιγραφόταν σοβαρά στην Ελλάδα, από τη μαμά Αμερική, θα βόλευε πολύ κάποιους. Γενιά της απογοήτευσης, της αδράνειας και αυριανοί αγοραστές αντικαταθλιπτικών. Χμμ!!! Σατανικό σχεδιάκι.
Η γενιά ΕΜΟ είναι άκρως φιλική για το σύστημα. Δε μιλάει, δε λαλάει, "πουλάει" αλλά και αγοράζει (κυρίως). Δυνατοί σημερινοί (πόσο μάλλον αυριανοί) καταναλωτές, άσσος κούπα για το life style. Ο "τέλειος πελάτης". Τα σπάει η διαφήμιση γνωστής εταιρείας ηλεκτρονικών όπου ένα νέο, όμορφο ΕΜΟ ζευγάρι, θέλει να αγοράσει μια LCD/TFT τηλεόραση· 32άρα τουλάχιστον (να τη χαίρονται τα παιδιά).
Μην κάνεις κακό στον εαυτό σου. Σκέφτεσαι να κάνεις σοβαρή ιδεολογία την εφηβική σου μελαγχολία ή μήπως μας δουλεύεις κανονικά;
Θα μελαγχολήσω για κάθαρση αλλά όχι να το κάνω και σημαία. Δε θα το πάρω και μέσα μου. Εκτός αν το κάνεις για πλάκα. Αλλά πρόσεχε με αυτά τα ψυχολογικά παιχνίδια. Δεν είναι διαλογισμός, ούτε πρόκειται να σου ανoίξει το "τρίτο μάτι''. "Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία" που λέει και το τραγούδι. Ούτε θα συγκινηθεί κανείς αν χαρακώνεσαι στο Σύνταγμα. Υπάρχει κίνδυνος να σου μονιμοποιηθεί μια κατάθλιψη, χωρίς να το καταλάβεις και να γίνεις ο "τέλειος πελάτης". Όπως καταλαβαίνεις σε αυτή την περίπτωση, καθάρισες για μια ζωή.......
Ερωτήσεις για αποφόρτιση(απαιτείται αίσθηση χιούμορ):
1. Είμαι μεταλλάς και με έχει πάρει από κάτω. Επιτρέπεται ή πρέπει να γίνω EMO;
2. Θέλω να γίνω ΕΜΟ αλλά είμαι εξωστρεφής και πρόσχαρος. Μπορώ;
3. Θέλω να γίνω ΕΜΟ, αλλά έχω πρόβλημα τριχόπτωσης. Μπορώ να χρησιμοποιήσω περούκα-ΕΜΟ;
Η Αθήνα, το Τελ Αβίβ και το Βουκουρέστι είναι οι τρεις πόλεις με τα υψηλότερα ποσοστά αιωρουμένων σωματιδίων PM-10 και PM-2,5 στον πλανήτη. Είναι αποδεδειγμένο, ότι η έκθεση σε τέτοια επιβαρυμένη ατμόσφαιρα μπορεί μακροπρόθεσμα να προκαλέσει από απλά αναπνευστικά προβλήματα (στην καλύτερη περίπτωση), χρόνια αναπνευστική πνευμονοπάθεια έως και καρκίνο. Το σχετικό άρθρο είναι από την "Καθημερινή" (23/11/2007) και μπορείτε να το διαβάσετε από εδώ. Θα μου πεις: Τι μας λες τώρα; Σιγά το νέο. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα, ότι παίρνουμε ''μετάλλιο'' και σ΄αυτό το άθλημα (των αιωρούμενων σωματιδίων), αλλά το παραπάνω άρθρο στάθηκε η αφορμή για τούτο το post. Η Αθήνα "σκοτώνει" τα παιδιά της για άλλη μια φορά.
Όχι μόνο εδώ λοιπόν, αλλά και στην ευρύτερη γειτονιά μας τα πράγματα είναι ψιλοχάλια. Για την Αθήνα βέβαια, τα πράγματα επιδεινώθηκαν και το μέλλον προβλέπεται χλωμό έως μαύρο, μετά την καταστροφική φωτιά στην Πάρνηθα. Αυτά βέβαια είναι γνωστά και στο εξωτερικό κι αν δεν είχαμε την Ακρόπολη , ο τουρισμός στην Αθήνα θα ήταν ανύπαρκτος.
Η πολιτεία/είες, συνεχίζει το αόρατο περιβαλλοντολογικό της έργο, όπως το κληρονόμησε από τους προκατόχους της και προφανώς θα το παραδώσει στους επόμενους. Η Μητέρα Φύση έχει τις αντοχές της. Έχει τις αναγεννητικές της ικανότητες, αλλά πρέπει να την βοηθούμε και 'μεις. Τι θα μπορέσει άραγε να δώσει σ΄ένα περιβάλλον που εδώ και 40 χρόνια έχει πάψει να είναι φυσικό; Σ΄ένα περιβάλλον που έχει μετατρέψει τους κατοίκους της πόλης σε μη φυσικούς; Και ο μη φυσικός άνθρωπος ανατροφοδοτεί το μη φυσικό περιβάλλον με μη φυσικές πράξεις και ο φαύλος κύκλος ξεκινάει (έχει ήδη ξεκινήσει). Ο μη φυσικός άνθρωπος θα πάρει το αυτοκίνητο για να διανύσει 200 μέτρα έως το περίπτερο ή για να κατεβεί στο κέντρο της πόλης, ενώ η στάση του metro είναι 5 λεπτά από το σπίτι του. Θα κλείσει το "χαλάκι" του πεζοδρομίου που έχει φτιαχτεί για να ανέβει το αναπηρικό αμαξίδιο (κι αν ανέβει, το πεζοδρόμιο θα είναι σπασμένο ή στενό). Ο μη φυσικός άνθρωπος ίσως να μην καταφέρει να ανακυκλώσει ούτε ένα φύλλο χαρτιού σε όλη του τη ζωή. Φταίει αυτός; Δεν νομίζω. Ούτε του πρέπουν επιπόλεοι χαρακτηρισμοί γιατί όλοι κρινόμαστε. Δυστυχώς έτσι εκπαιδεύτηκε από μικρός. (ΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΔΕΝ ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ). Θα μπορούσα να αναφέρω άπειρα παραδείγματα αυτής της πραγματικότητας, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Ασφαλώς οι λύσεις είναι πολύ λίγες και οι προοπτικές περιορισμένες. Η τραγελαφική πολιτεία δεν μπορεί να αρχίζει να γκρεμίζει πολυκατοικίες "απελαύνοντας" τους κατοίκους της Αθήνας στην περιφέρεια. Μια περιφέρεια, την οποία έχει ήδη καταφέρει να υποβαθμίσει, οικονομικά. Ούτε μπορεί να υποχρεώσει τον οποιοδήποτε να χρησιμοποιεί τα Μ.Μ.Μ. με το ζόρι.
Η μόνη λύση βρίσκεται στα μυαλά των νέων ανθρώπων. Των παιδιών που αγαπούν, αυτή την πόλη όσο κι οι άλλοι που δεν είναι παιδιά. Των παιδιών που μπορούν να πάρουν κάποιες φλογίτσες οικολογικής ευαισθησίας, τόσο από το σχολείο όσο και από τους γονείς τους (πιστεύω περισσότερο από τους γονείς). Φυσικά μια οικολογική συνείδηση της νέας και της νεώτερης γενειάς, δεν αρκεί για να διώξει τα αιωρούμενα σωματίδια από την αθηναϊκή ατμόσφαιρα. Αρκεί όμως για να διώξει τα αιωρούμενα σωματίδια από το μυαλό μας.
Εκεί στο μυαλό των παιδιών -των μικρών αλλά και των λίγο μεγαλύτερων παιδιών- μπορεί κάτι να αλλάξει. Έτσι σε βάθος χρόνου κι όταν πια πάψουν να είναι παιδιά θα ξέρουν να σέβονται ο ένας τον άλλον, ενώ η πολιτεία το πιθανότερο είναι να συνεχίζει να μην τους σέβεται. Για αρχή ας μάθουμε να "νιώθουμε" τον διπλανό μας (περιβάλλον μας είναι κι αυτός) από μόνοι μας. Αν περιμένεις απ' έξω... σώθηκες!!!
Ένα φωτεινό λιβάδι από ηλιοτρόπια σκάει σαν προβολέας μέσα στο θαμπό μυαλό μου. Σαν διαφήμιση απορρυπαντικού ένας μάγκας Θεός, παίρνει το μαγικό σφουγγάρι του και καθαρίζει τα πάντα. Το φωτεινό λιβάδι από μικρούς ήλιους απλώνεται παντού λαμπερό και αστείρευτο. Πλησιάζω ένα λουλούδι, το κόβω και εκείνο μεταμορφώνεται σε καφτό ουράνιο ήλιο. Πριν προλάβει να σβήσει, δαγκώνω λίγο από την άκρη του........
- Χμμμ!!! Ωραία όνειρα βλέπεις, θα πει κάποιος.
- Και λοιπόν, δες τα και συ. - Μα δεν μπορώ. Τότε φτιάξ' τα. Ούτε 'γω μπορώ πάντα. Αλλά μπορώ να τα φτιάχνω. Όλοι μπορούν λίγο πολύ. Φτιάξε το λιβάδι σου, διάλεξε το λουλούδι σου και πάρε τον ήλιο σου. Μετά καν΄τον μια χαψιά.
Μην νομίζεις ότι θα λιγοστέψει. Υπάρχει άπειρος για όλους. Επίσης, να μην πιστέψεις ποτέ όσους σου πουν ότι δε δικαιούσαι. Λένε ψέμματα. Επίσης ποτέ μην πιστέψεις όσους λένε ότι ο ήλιος είναι για φωτίζει μόνο το έξω. Είναι και για μέσα, μη σου πω ότι είναι κυρίως για μέσα. Και να ξέρεις ότι ο ήλιος αυτός δεν προκαλεί κακό. Ίσως προκαλεί αμηχανία στους άλλους αλλά δεν ενδιαφέρει καθόλου.
Ξέρεις μια ιδέα είναι όλα. Ένα κλικ ή flash ή φύσημα ή όπως θέλεις πες το. Το ΄χεις.
Μη βιαστείς. Όποτε θελήσεις πάρε λίγο ήλιο μέσα σου.
Μάλιστα, σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης!!!
Για την ιστορία αναφέρω, ότι η παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης καθιερώθηκε το 1924 (πριν 81 χρόνια) σε ανάμνηση της ίδρυσης του Διεθνούς Ινστιτούτου Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στο Μιλάνο (πηγή: www.sansimera.gr).
Λίγο μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου πολέμου δηλαδή, κάποιοι σκέφτηκαν πως ο απλός κόσμος θα αυξήσει τα εισοδήματά του. Βέβαια το ότι αυτό δεν το σκέφτηκε ο απλός κόσμος, αλλά κάποιοι τραπεζίτες της εποχής θα έπρεπε να γεννά υποψίες.
Άλλο τότε άλλο τώρα όμως . Τότε δεν υπήρχε ούτε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ιδρύθηκε το 1944 -μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου) ούτε Παγκόσμια Τράπεζα.
Είναι άξιον απορίας γιατί δεν καταργήται ο "επετειακός" χαρακτήρας αυτής της μέρας · τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου. Θα μου πεις ότι είναι σαν την παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος (άλλο ανέκδοτο), ή την παγκόσμια μέρα ειρήνης, ισότητας κ.λ.π. (κι άλλα ανέκδοτα).
Έτσι είναι τα πράγματα. "Φτιάχνεις" μια παγκόσμια μέρα και χρυσώνεις το χάπι. Δηλαδή, σου λέει ο άλλος:
«Σου έχω παγκόσμια μέρα για το τάδε παγκόσμιο πρόβλημα. Είμαι ευαισθητοποιημένος, σε νιώθω. Τι θέλεις κιόλας; Να στο λύσω;
